So no vert det skikkeleg julefeiring likevel og det er me mildt sagt svært nøgde med!Julestemninga har breidd seg her heime, juleribba begynner å lukte og kvitskjorta skal snart strykast. Sjølv om snøen manglar og regnet bøttar ned er det laangt betre enn sol og eit kjedeleg flyplasshotell..

Me har ikkje angra på at me bestemte oss for å reise heime, og det er kjekt at det verkar som det er mange som skjønar avgjerdslene våre. No kan me feire ei god og roleg jul her heime, dog kvar for oss (gjer ikkje så mykje å være kvar for oss nokre dagar etter 3 mnd ilag..  før me tek fatt på oppussing og innflytting i nytt hus utpå nyåret. Kan tru me gledar oss til å flytte inn i noko som er vårt eige etter desse månadane med stadig flytting og alt vi eig i ein sekk.

Ei retteleg god jul og eit godt år til alle og takk for at dykk har fulgt oss dei siste månadane her på bloggen vår!

La Paz var ein ganske ordinaer by. No er det jo stor fare for at vi har sett so mange Andes-byar dei siste vekene at vi har slutta aa la oss imponere, men La Paz gjorde iallefall ikkje usletteleg inntrykk. Det vi derimot vil ha med paa skrytelista er at vi no har flydd fraa den hogaste flyplassen i verda. Bestemte oss nemleg for at no var det nok bussing og forsinkingar, vi ville til Brasil.

Og her er vi! I Ipanema, Rio de Janeiro. Nabostranda til Copacabana beach, som dei fleste har hoyrt om. Veret er ikkje noko aa skryte av, det har vore overskya sidan vi kom. Det betyr lite folk aa studere paa stranda og ingen sjans for aa sjaa Kristus-statua. Men vi har det bra. Det er varmt likevel, vi har lagt dei varme kleda nederst i sekken, og vi kosar oss med kokossaft rett fraa noetta. Har dessutan vore tilskodarar til fotvolley paa Copacabana. Imponerande. Men ein ting er veldig frustrerande her i Brasil, og det er spraaket. Naar vi endeleg begynte aa kjenne oss trygge paa turistfrasane og smalltalken paa spansk, kom vi hit, og her snakkar dei portugisisk. Og for dei som trur at det er veldig likt og lett aa forstaa viss du kan litt spansk, saa er det heilt feil. Vi forstaar ikkje ein dritt! Og dei forstaar ikkje oss heller, ingen her kan engelsk…Men vi skal holde ut. For snart skal vi heim og snakke norsk, og ete norsk mat, og drikke vatn fraa springen, og sove i samme seng mange netter i strekk, og kaste dopapiret rett i do, og koyre bil, og lage vaar eigen mat, og strikke/klippe/lime/forme, og treffe venner og familie akkurat naar vi vil! Kven har sagt at vi maa begynne aa jobbe igjen?

 Har vasa litt rundt i Arequipa og shoppa Andes-ting, dersom nokon oensker seg noko spesielt laga av alpakka-ull maa dykk seie fraa fort, begynner aa naerme seg slutten paa Andes-turneen no..

I gaar leikte vi litt skikkelege turistar og tok ein to-dagers tur til Colca Canyon saman med 9 andre, ei herrleg multikulturell blanding; to spanjakkar, ein amerikanar, ein trevlig svenske, ei britinne, ei fraa Canada/Chile, eit par fraa Slovenia og ei fraa Kroatia! Men med vaart kjaere felles spraak engelsk gjekk det godt og alle var venner ogsaa etter endt tur. Foerste dagen koyrte vi fraa Arequipa og til den lissje byen Chivay, der vi paa vegen stoppa for aa sjaa (og ikkje minst knipse bileter) av baade Vicunjaer (ein slags liten lama), Alpakkaer (ein slags litt stoerre lama) og Lamaer (den originale). Og nok ein gong slo vi vaar egen hoegderekord (og endeleg ogsaa mamma og pappa sin) og gjekk paa toalettet paa verdas hoegste toalett, 4850 moh! Daa var coca-blada og coca-dropsa vi tygde gode aa ha.. 

 Paa kvelden etter aa ha proevd Alpakkakjoet til middag fekk vi eit heidundrande folkemusikkshow med lokal musikk og dans, der Kristine ikkje eingong rakk aa etet opp desserten sin foer ho vart teken opp paa scena, dressa opp med skjoert og hatt og maatte danse ein slags lokal “romantisk” dans framfor oss andre, til stor jubel!

 Dagen etter var det vekking kl. 05 for aa rekke opp til canyonen og sjaa kondorar. Etter fleire timar med venting i solsteiken (Sveinung hadde gloymt aa smoere seg med solkrem i 4000 meters hoegde..) dukka kondorane opp akkurat naar vi hadde sett oss i bilen. Sigla faktisk ganske rett over hovudet paa oss, rimeleg imponernade syn!

 I morgon reiser vi vidare til Puno, oppe ved Titicacasjoen og sannsynlegvis vidare over grensa til Bolivia paa onsdag, der vi skal til Copacabana (ogsaa ved Titicacasjoen) og deretter vidare til La Paz. Dagane gaar og det naermar seg faktisk snart heimreis, satsar paa at vi naar fram til Brasil tidsnok til aa nyte nokre dagar paa stranda der foer me reiser heim til regn og sludd..

Hasta luego folkens

Dagen etter var det dags for aa bevege seg litt, saa vi leigde oss syklar og tok turen til Lake Llanganuca og Portachuelo. Portachuelo er eit fjellpass som ligg paa 4767 m.o.h (dvs at vi slo vaar eigen hoegderekord fraa Merida med 2 meter!). Planen var aa ta lokale bussar som gaar over fjellpasset og deretter sykle nedatt til Yungay (2500 m.o.h). Men det viste seg at turselskapet vi leigde syklane hos ikkje var heilt paalitelege, og dermed fekk vi verken guide, som vi var lovde, det gjekk ingen direktebuss og siste bussen paa formiddagen var sjolvsagt gaatt. So vi var noedt til aa ta taxi heilt til toppen (ein tur paa ca ein time paa veeeldig daarleg veg, og med meg og Kristine i samme setet..) Ikkje kvar dag ein tek taxi i nesten 5000 meters hoegde!

Heldigvis var veret nokonlunde bra oppe hogda og vi fekk nokre spektakulaere syn med fjelltoppar rundt oss paa oppimot 7000 moh! (Var nesten som aa sjaa utover sunnmoersalpane..

Paa biletet under ser dykk Kristine oppe ved fjellpasset og vegen vi sykla i bakgrunnen i tillegg til Sveinung med einsykkelhjelm-kalott. Paa biletet over tek vi rastepause under Chopicalqui (6354 moh). Vegen ned fraa fjellpasset var 4 mil lang og usannsynleg svingete og humpete, saa armane til Kristine er ikkje brukande til noko som helst idag.. Det rista og humpa og med alle dei svingane kunne vi ikkje akkurat berre sette utfor heller. Derfor tok det oss tre timar ned til Lake Llanganuca (og daa var vi berre halvegs). Vi var ikkje klar for tre nye timar med filleristing saa naar det endeleg dukka opp ein lokal buss som gladeleg tok oss med resten av vegen var baade armane og bakendane vaare uendeleg glade for det..

Men sjoelv om vi var aldri saa troette og slitne naar vi kom tilbake var vi einige om at det hadde vore ein heftig opplevelse og noko vi sjeldan kjem til aa faa oppleve seinare. Aa sykle med nokon av verdas hogste fjell rundt seg paa alle kantar er verkeleg noko ein ikkje kjem til aa gloeyme med det foerste!

I kveld ber turen vidare med nattbuss til hovudstaden i Peru, Lima og derifraa vidare til Arequipa. Men foerst skal vi nyte litt massasje og drikke litt god kaffe..

Ellers tenkte eg aa gje ei lita oppsummering av opplevingar vi har hatt i det siste som kan vere interessante/merkelege/morsomme for andre. Here it goes:

+   Ved stranda her i Huanchaco er det ein molo der det ofte er mykje folk (til tross for adgangspengane, 1 krone). Vi tusla ein tur ut dit for aa ta litt bilder av stranda og sjaa paa folkelivet. Og plutseleg var det ein mann som helste paa oss og veiva entusiastisk med kameraet sitt og nikka mot dei tre tenaaringsdoetrene sine, og spurte om eit eller anna (veldig fort paa spansk). Vi trudde jo sjoelvsagt at han ville at vi skulle ta bilde av dei, alle i lag, og sa “Claro. No problemo!” Men so viste det seg at han ville at VI skulle vere med paa bildet han hadde tenkt aa ta av doetrene sine…Saa no er vi foreviga i deira familiealbum som dei flotte gringosane (kvitingane) vi er. Mora stod paa sidelinja og gav kommandoar til doetrene om aa helse pent paa oss og smile paa bildet osv. Litt pinleg, men eigentleg berre festlig. Og definitivt ikkje noko vi ville opplevd i Norge…

+  I gaar kveld tok vi buss fraa Trujillo til Huanchaco etter aa ha vore paa kino, og gjorde truleg ny personleg rekord i “ta-buss-med-flest-mogeleg-menneske”. Vi var so heldige aa faa sitteplass foer det kom paa ein heil horde med menneske som alle klarte aa klemme seg inn i denne skranglete bussen. (Kan forresten nevne at golva paa lokalbussane her minner om ferjedekk, saanne buklete staalplater du veit…) Men vi forstaar godt at folk tek buss, for bensinen kostar over 30 kroner literen. Og bussen kostar eit par kroner for ein 20-30 minutts tur…Stort sett alle bilane her er gule og har eit skilt paa taket der det staar TAXI.

+  Ein anna ting vi undrar oss over naar det gjeld lokalbussane er at dei tilsynelatande maa stoppe fleire gongar undervegs og stemple eit eller anna. Naar ein kjem til stempelplassen hoppar “buss-mann-nummer-to” (han som ropar inn folk og tek imot betaling) av og spring som ein tulling bort til eit vindu og stemplar eit ark, foer han tuslar roleg tilbake i bussen…Kan nokon vere vennleg aa forklare oss systemet?

+  Ein ting vi aldri fortalte om daa vi var i Venezuela, er at der har ikkje folk raad til mobiltelefon. Derimot kan ein leige ein mobiltelefon stort sett overalt paa gata. Det sat folk paa kvart eit gatehjoerne, nei, faktisk tettare enn det, og hadde telefonar lenka til smaa plastkrakkar. Ikkje berre mobiltelefonar, men vanlege telefonar ogsaa. Og det var stort sett alltid nokon som stod og prata i dei. Facinerande for oss som kjem fraa eit land der ALLE har eigen telefon…

+  Postvesenet i Venezuela gav oss ogsaa noko aa tenke paa. Eg skulle sende tre  bursdagskort (alle Marte`ne har bursdag omtrent paa samme tid!), i konvoluttar, og syns det var rart at konvoluttane var uten lim, so eg klistra dei igjen med teip. Men daa vi kom til postkontoret rista dei paa hovudet og to damer begynte forsiktig aa pille bort teipen pa kvar sin konvolutt. Eg skjonte ingenting, men tok den tredje konvolutten og begynte aa ta bort teipen der slik at det ikkje skulle ta so lang tid. Men daa viste det seg at eg hadde gjort feil, for eg hadde ikkje rive forsiktig nok, og no viste det paa konvolutten at den hadde vore opna. Fekk beskjed om aa gaa ut og kjope ein ny konvolutt foer dei kunne sende noko…Blei ganske so paff, men gjorde som dei sa og returnerte med ein alfor stor konvolutt, men det var det beste eg fann uten aa gaa for langt fraa posten. Til slutt viste det seg at dei maatte lime igjen konvoluttane foer dei kunne klistre paa frimerke og faa det sendt. Spansklaeraren vaar forklarte det med at postvesenet maatte ha alt paa det reine slik at ingen kunne mistenke dei for aa ha opna posten til nokon…Merkelig? JA!

Her i Piura er det varmt, vi har lagt Andes-fjella bak oss for ei stund, og har tenkt aa nyte sola nokre dagar. Har unna oss litt betre standard, og ligg paa eit hotell med basseng. Riktignok eit mini-basseng, med to kun solsenger, men det faar duge! Det var iallefall deilig aa bade etter frukost. Tenker det blir eit par timar paa bassengkanten i ettermiddag ogsaa. Og prisen paa overnattinga kan samanliknast med prisen paa overnatting i ei norsk campinghytte, so vi treng vel ikkje ha so daarlig samvittighet for det…

Nyvunne erfaringar:

• solkrem med lavare faktor enn 45 er vanskeleg aa oppdrive med mindre ein er i ein badeby
• is er det verst du kan ete med mindre du vil toemme magen
• Sveinung likar chorozi-poelse, til tross for at dei er rosa og tilsynelatande fulle av farlege e-stoff
• Kristine likar ikkje Inka Cola (fordi det er kanarigul brus, smakar hubba bubba, og definitivt er fullt av farlege e-stoff)
• Harde senger er bedre enn supermjuke senger (fordi der sig vi ned i eit hol paa midten og brukar store delar av natta paa aa finne ut korleis vi skal klare aa sove paa kanten)
• Vi klarar fint aa lese boeker bade paa svensk, dansk og engelsk. (Til og med 700 sider proppa med australsk slang!)

Det er ikkje lett aa forklare med faa ord kva som faar oss til aa endre planane, men eg kan jo slaa fast med ein gong at vi IKKJE ventar barn, og at vi IKKJE har tenkt aa gaa fraa kvarandre So slepp dokke aa lure paa det. Det er jo fleire ting som spelar inn her. Det forste er at eg (Kristine) har vanskar med aa venne meg til ein kvardag med so mykje fritid. Planane vaare har heile tida vore lause og vi tek ein dag om gangen. Dette er ikkje berre lett naar ein i grunnen likar aa ha struktur paa sakene. Men det forstod vi ikkje foer vi reiste. Det hadde nok vore betre om vi reiste rett til Bolivia i og med at vi skulle jobbe der, men no har vi slaatt fraa oss det. Klart det foelest kjipt aa bryte avtalen med barneheimen, men vi trur uansett ikkje at vi hadde komt dit som reddande englar. Det er heldigvis ikkje slik at dei ikkje klarar seg utan oss. Vi har ogsaa innsett at vi er for lite utadvendte til aa faa noko saerleg sosialt liv mens vi er paa tur. Hadde gjerne haapa at det skulle bli enklare i og med at folk i latin amerika er utadvendte og hyggelege, men spansken er skral og vi er ikkje flinke til aa ta kontakt med framande. Dessverre. Og daa blir savnet etter familie og venner ekstra stort. Vi e veldig glade i dokke der heime! Og det virkar veldig sterkt inn paa onsket om aa reise heim. For vi har utallege gongar foer turen og undervegs slaatt fast at vi foeler oss heldige som har det so godt som vi har det. Vi har lenge gleda oss til aa flytte til Naustdal, og fabulerar ofte om korleis det skal bli. Kanskje blir det ogsaa heilt annleis enn vi forventar, men vi veit iallefall at der kan vi skape rammer om kvardagen, saman med venner og familie. Har erfart at det er viktig…

Men no er det ikkje slik at livet paa reise er faelt og vanskeleg. Som de kan sjaa paa bloggen opplever vi mykje bra! Og vi gler oss til aa reise i mange veker til. No faar vi litt tidspress paa oss, alt etter naar vi faar endra returbilletten fraa Brasil. Det vil jo intensivere reisinga og gje mindre doedtid. Eg trur det for min del blir lettare aa nyte turen naar eg slepp aa tenke at det er leeeenge til eg skal heim. Og ikkje minst har eg begynt aa gle meg til jul, i staden for aa grue meg…No kan vi til og med kjope julegaver! Nokon som vil sende onskeliste?

Kristine var ikkje saa interessert i aa baere slange, saa ho gjekk heller uti og fanga ein Caiman som ho steikte og aat til middag..

Vi var ogsaa paa fisketur (til Sveinung si store glede), og sjoelv om piraya ikkje er like lette aa lure paa land som kredene paa setra, saa var dei iallefall vanvittig glupske! Vi hadde ikkje foer faat uti kroken med oppkutta pirayakjoet foer dei hadde glefst det i seg, saa det gjaldt aa rykke til i akkurat rette augneblinken.. Piraya vart det paa oss og det var ikkje fritt for at dei saag litt mindre farlige ut naar dei laag paa middagsbordet seinare paa dagen, enn der dei hang paa kroken og glefste villt etter fingrane vaare..

Fekk ogsaa helse paa ein artig kar som virka som han ikkje va opptatt av saa mykje anna enn aa sluke maur.. Men han tok seg tid til aa la seg avfotografere litt om ikkje anna:

Det blei ingen bilete denne gongen heller, men dei kjem! De faar vente i spenning…